θα ξεκινήσω την ανάρτησή μου με μία πολύ όμορφη ιστορία...
"Ήταν κάποτε δύο φίλοι που περπατούσαν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας απο τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Ο τελευταίος πονεμένος,αλλά χωρίς να πεί τίποτα, έγραψε στην άμμο ...-ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ-
Συνέχισαν να περπατούνμέχρι που βρήκαν μιά όαση,όπου και αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι δεν ήξερε καλό κολύμπι και πήγε να πνιγεί. Αμέσως ο φίλος του τον βοήθησε και τελικά σώθηκε. Όταν συνήλθε,έγραψε πάνω στην πέτρα -ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ!-
Μόλις ο φίλος του διάβασε και στην άμμο και στην πέτρα τα όσα έγραψε για κείνον γύρισε και τον ρώτησε ΓΙΑΤΙ; Γιατί τη μία φορά έγραψες πάνω στην άμμο και την άλλη πάνω στην πέτρα;
Τότε του απάντησε...
"-Όταν κάποιος μας πληγώνει,πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγχνώμης μπορούν να το σβήσουν.Άλλα όταν κάποιος κάνει κάτι καλό,πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει!!!"
Αυτή λοιπόν η μικρή ιστορία μας μαθαίνει να γράφουμε τα τράυματά μας στην άμμο και να χαράζεις τις χαρές σου στην πέτρα.
Ωραία τα γράφουμε μα πολύ δύσκολα τα υλοποιούμε...Χθές βράδυ έκατσα και σκέφτηκα αν κάπου έχω κάνει λάθος κι αν έχω κρίνει σκληρά κάποιους ανθρώπους.
Σήμερα το πρωί είχα πάρει τις αποφάσεις μου...Ζήτησα συγχνώμη σε κάποιον που πραγματικά είχα πληγώσει και κράτησα κοντά μου μονάχα ανθρώπους που με γεμιζουν απο μικροχαρές και οι καθημερινές πράξεις τους δείχνουν το πόσο μ'αγαπάνε κι εμένα και τα παιδιά μου!!!!
Μπορεί να άργησα ...αλλά έμαθα απ' τα λάθη και τις πράξεις μου...
Εσείς;;;;;
