Αρκετές φορές άνοιξα και έκλεισα την σελίδα "νέα ανάρτηση"...Τί μπορώ να γράψω για κείνην,πώς να σας πείσω για το πόσο πολύ διαφορετική ήταν η δική μου η γιαγιά.Χθές βράδυ ο άντρας μου γύρισε και με ρώτησε μέσα στο αυτοκίνητο " πώς νοιώθεις; "
Δεν απάντησα...απέφυγα....δεν ξέρω ή μάλλον ξέρω αλλά όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο σ' όλη την κηδεία ήμουν δυνατή,σκληρή με την πραγματικότητα και ρεαλίστρια...Έτσι ήθελα να είμαι γιατί έτσι μου έμαθε εκείνη.Τα τελευταία της λόγια μέσα απο μία εξομολόγηση που μου έκανε στο δωμάτιο της ήταν πως αγαπούσε περισσότερο την Ειρήνη.Όχι γιατί είχε τ' όνομά της αλλά γιατί έλεγε πως το είχε ανάγκη η Ειρηνούλα να αγαπηθεί περισσότερο." Η Ιωάννα είναι σαν σταρ του σινεμά,λάμπει,γελάει συνέχεια,δεν έχει ανάγκη είναι πολύ δυνατή και πάντα τα καταφέρνει"
Πράγματι μ' έκανες δυνατή και να ξεπερνάω μόνη μου τις δυσκολίες,να κοιτάω μπροστά και να καμαρώνω για ότι έφτιαξα..
Γυρίζω πίσω μου στα παιδικά μας χρόνια και σε βλέπω με την τράπουλα στα χέρια γιαγιά μου.Έκλεινες την συρώμενη γυάλινη πόρτα να μη μας δεί ο παππούς και ρίχναμε τα χαρτιά,επιστήμονας ήσουν στο να μας λές το μέλλον μας.Κι εγώ σε άκουγα με τόση προσοχή και μετά ερχόταν το καφεδάκι το τούρκικο που όλο με μάλωνες που δεν το έπινα με ευχαρίστηση και με δυσκολία κατάπινα 5 γουλιές ίσα-ίσα για να μου πείς το φλυτζάνι..Χθές έφυγες,θαύτηκες και μαζί σου πήρες και τα μυστικά μου,το βιβλίο της ζωής μου.Ποτέ δεν φοβήθηκα να σου πώ τί πρόκειται να κάνω και με ποιόν...ήξερες τα πάντα,κι όμως ποτέ δεν είπες τίποτα σε κανέναν..η μαμά όταν τα μάθαινε εκ των υστέρων, με μάλωνε και μου έλεγε να σου το πούμε με πλάγιο τρόπο ή και καθόλου για να μην σε ταράξουμε..Κι εγώ γελούσα μέσα μου γιατί όχι μόνο τα ήξερες αλλά είχες κι αγωνία για το πώς τα πέρασα!
"Άμα Τουρκέψεις Ιωάννα μου να πάρεις Αγά"
"Θέλω Ιωάννα μου να γίνεις δυνατή,να μορφωθείς και να μην έχεις ανάγκη κανέναν
άντρα.Αλλά να παντευτείς γιατί χρειάζεται να έχουμε έναν άντρα στο σπίτι..έστω για να μας αλλάξει μία λάμπα"
"Μη σε στεναγχωρεί που πήρες μικρό άντρα,κι εμένα η μητέρα μου ήταν μεγαλύτερη και παρ'όλα αυτά έζησε περισσότερο απο κείνον και δεν πέταξε το πρόσωπό της ούτε μία ρυτίδα" ήξερα γιαγιά μου πως μου λεγες ψέμματα,αλλά έκανες τα πάντα για να μην στεναγχωρηθώ...
Όλα αυτά κι άλλες αμέτρητες συμβουλές μου έδινες και με εμψύχωνες..γιατί λοιπόν εγώ να κλάψω και να με δείς στεναγχωρημένη.Εγώ ήμουν δίπλα σου στο νοσοκομείο όταν σε πήγαν αναίσθητη στα επειγόντα.Ήξερα πως μ'άκουγες και γελούσα στην γιατρό όταν με ρωτούσαν για σένα,και τους έλεγα πως αυτήν που βλέπετε ήταν γιατρός και διευθύντρια στο ΙΚΑ και τότε στο Σανατόρειο"νοσοκ.φυματικών",δεν μασάς τους έλεγα,είσαι πολύ δυνατή και θα τα καταφέρεις"
Την τελευταία φορά που σε γυριζα σπίτι με το ασθενοφόρο με ρώτησες "Λες Ιωάννα να με χρειάζεται κάποιος,γι' αυτό με γύρισε πίσω ο Θεός;"
"Ναι γιαγιά μου εγώ.Αλλά όχι έτσι.Σε θέλω όπως τότε,να βλέπεις να γελάς να καταλαβαίνεις,να συζητάμε,να πίνουμε τα καφεδάκια μας και να ΄ρίχνουμε χαρτιά λέγοντας μυστικά..."
Δεν απάντησα στην ερωτησή σου κι όλα τα παραπάνω τα είπα απο μέσα μου!
Καληνύχτα!
Σ'αγαπώ!
Και χαίρομαι που τώρα βλέπεις...και συγχώρα με που έκλαψα καθώς σου έγραφα όλα αυτά...έστω δεν μας είδε κανείς!
"Θα με περιμένεις κάποτε καλά;"
