5 χρόνια πέρασαν απο εκείνη τη Κυριακή που ήρθες και ομόρφυνες,άλλαξες τη ζωή μου!Σε περιμέναμε ένα μήνα μετά,μα εσύ μάτια μου λαχτάρησες να δείς το φως της μέρας νωρίτερα.Ήσουν ανεπάντεχος ακόμη και τη μέρα που έμαθα πως ήμουν έγκυος...Δε σε είχα προγραμματίσει,δε σε είχα πλάσει στα όνειρά μου...σαν Θείο Δώρο έπεσες απο τον ουρανό και βρέθηκες στην αγκαλιά μου! Λένε πως όσα παιδιά κι αν έχεις νιώθεις ακριβώς το ίδιο,σα να 'ναι τα δάχτυλά σου,ασχέτως άν το ένα είναι πιό μεγάλο απο το άλλο...
Πράγματι,σας λατρεύω και τους δύο,τον καθένα όμως για κάτι διαφορετικό!Η Βασούλα μου ήταν η λαχτάρα μου ν'αποκτήσω ένα παιδάκι.Είχα νιώσει την απώλεια του να χάνεις ένα μωράκι μέσα απο τη κοιλιά σου και αυτό με είχε στιγματίσει και ο ερχομός της Βασούλα μου ήταν το τρελλό μου όνειρο..η κοντεσσίνα μου που ήρθε στη ζωή κι ορκίστηκα να είμαι μέσα της,δίπλα της και να τη βλέπω να μεγαλώνει και να καμαρώνω με την ομορφιά της..γιατί πράγματι είναι μιά κούκλα!
Ο Πασχαλάκης μου όμως είναι για μένα το θαύμα της ζωής,το πεπρωμένο που έπρεπε να γεννηθεί και να μεγαλώσει στην αγκαλιά μου.Ήταν μία εγκυμοσύνη που όλοι την αψήφισαν και κανείς δεν πίστεψε πως όλα θα πήγαιναν καλά.Ακόμη και τη μέρα που έμαθα πως είμαι έγκυος, ακόμη και τότε ένας απαράδεχτος γιατρός μου έκλεισε χειρουργείο για την αφαίρεση του εμβρύου διότι όπως έλεγε ο σάκος δε μεγάλωνε και ήταν αδρανής. Σ'εκείνο το ραντεβού του ψυχρού χειρουργείου δε πήγα ποτέ.Κάτι μέσα μου, μου έλεγε να περιμένω και πως αυτό το μικρό σακουλάκι μου μέσα μου θα μεγάλωνε.Την άλλη μέρα λοιπόν πήγα σε μία κυρία γυναικολόγο, που ποτέ δεν την είχα ξανακούσει, αλλά ούτε και την είχα ξαναδεί απλά την έγραφε τυχαία το βιβλιάριο υγεία μου.Θα γινόταν έγκλημα μου είπε άμα πήγαινα για έκτρωση.Ο ξακουστός εκείνος γιατρός που το όνομα του εδρεύει στο χώρο της μαιευτικής είχε περάσει μιά κύστη για σάκο μωρού!
Ο σάκος μεγάλωσε λοιπόν και η κουκίδα έγινε μωράκι.Μα και πάλι το χαμόγελό μου έσβησε όταν στο 2 μήνα κύησης έπαθα ανεμοβλογιά.Εξετάσεις κι αγωνία μέχρι να δούμε άμα επηρεάστηκε το μωρό..και μόλις η έκτατη αυχενική διαφάνεια έδειξε πως 70% το μωράκι δεν πειράχτηκε,τότε η πνευμονία ήρθε και χτύπησε τη πόρτα μου.Μπήκα στη κλινική κι απο κεί στο Ιπποκράτειο νοσοκ. γιατι τα πράγματα ήταν σοβαρά.Δε μπορούσα να πάρω ισχυρές αντιβιώσεις και το υγρό στα πνευμόνια μου ανέβαινε με γοργό ρυθμό προκαλώντας βλάβες στο πέρασμά του.Ήμουν σε κομματώδη κατάσταση κι ο φύλακας άγγελός μου ήταν η γυναικολόγος μου που έδεινε μάχη με τους πνευμονολόγους για να μη κάνουν κακό στο έμβρυο.Την είχα βάλει να ορκιστεί πως κανέναν δε θ'άφηνε να διακόψει τη κύηση ακόμη κι αν αυτό είχε επίπτωση στην υγεία μου.Το δεξί μου τύμπανο πολύ γρήγορα είχε πειραχτεί και σχεδόν ενάμιση μήνα η ακοή μου ήταν ανύπαρχτη.Τα φάρμακα που έπαιρνα ήταν πολλά αλλά η δοσολογία μικρή και αυτό ανησυχούσε τη πορεία της υγείας μου.Ο βήχας αφόρητος και γερός για μία αποκόληση πλακούντα.Όλοι προσπαθούσαν να με πείσουν πως ήμουν μικρή και πως θα μπορούσα να κάνω ένα άλλο μωράκι αμέσως μόλις ξεπεράσω την πνευμονία.Όχι,όχι..ήμουν κάθετη σ'αυτό!
Έτσι κι έγινε, μετά απο 4 μήνες έγινα εντελός καλό και ο πρώτος υπέρηχος έγινε επιτέλους στο μωρό.Είχα κλείσει τα μάτια μου και προσευχόμουνα ν'ακούσω τη καρδούλα του και να είναι καλά!..Και βέβαια ήταν καλά!Η Παναγία ήταν συνέχεια μαζί μου,στα όνειρα μου,στη σκέψη μου,στη προσευχή μου...Πήγα στην εικόνα της μόλις έγινα καλά και της υποσχέθηκα πως όταν γεννηθεί το αγοράκι αυτό, θα βαπτιζόταν στην εκκλησία της και θα ήταν μία βάπτιση ταπεινή και αφιερωμένη στ'όνομα της...Οι εξετάσεις έδειξαν πως το σηκώτι μου είχε επηρεαστεί απο τα τόσα φάρμακα και το μωράκι είχε αρχίσει να ταλαιπωρείται.Μόλις μπήκα στον 8 μήνα είπα να γιορτάσουμε τον ερχομό των Χριστουγέννων πολύ νωρίτερα και να φτιάξουμε το δέντρο για αν χαρεί και η μικρούλα μου που ήταν μόλις 5 χρονών.Κάλεσα φίλους να έρθουν να μας βοηθήσουν και να τους μαγειρέψω καθώς θα φτιάχναμε το δέντρο,ασχέτως άμα ήταν Νοέμβριος μήνας! Κάποια στιγμή ένιωσα μία ξαφνική αδιαθεσία και πήγα και ξάπλωσα.Τότε ήρθε στον ύπνο μου Εκείνη...
Μαυροφορεμένη,αγχωμένη,γερασμένη μα στο πρόσωπό της διέκρινα τη δύναμή Της.
_Ξύπνα Ιωάννα,ξύπνα και πάνε να δείς το γιό σου.Μη φοβάσαι,θα 'μαι εκει μαζί σου σήμερα το πρωί!
Σας το περιγράφω και πραγματικά τα δάκρυα μου πέφτουνε στη θύμησή Της.Σηκώθηκα απότομα,πήρα τηλέφωνο τη γυναικολόγο μου και τη ρώτησα που βρίσκεται γιατί θέλω να δώ το μωρό.Είχε γέννα και μου είπε να έρθω στη κλινική και να μου το δείξει μία μαία γιατί θα βρισκόταν σε τοκετό.Έτσι κι έκανα,ζήτησα συγχνώμη απο τους φίλους μου και πήγα με τον άντρα μου στη κλινική.Εκείνος σ' όλη τη διαδρομή δεν έβγαλε άχνα.Ήξερε πόσο δύσκολα πέρασαν αυτοί οι μήνες και πως κάθε ανησυχία μου για το μωρό ήταν σεβαστή.Μόλις με σύνδεσαν στα μηχανήματα..ένα κόκκινο φως έλαμψε απο τον υπέρηχο και ένας αποκρουστικός θόρυβος έκανε μαίες και γιατρούς να μπούνε στο δωμάτιο μου.Η κοιλιά μου είχε αρχίσει να σκίζεται εσωτερικά και η τομή της προηγούμενης καισσαρικής ν'ανοίγει και να χαμηλώνουν οι παλμοί του μωρού.Κάποιος άλλος γυναικολόγος ανέλαβε το τοκετό της άλλης κοπέλας και η γιατρός ήρθε αμέσως στο πλευρό μου.Έντρομο ήταν το προσωπό της και τα τελευταία λόγια που είπε στο σύζυγό μου.Ήθελα υπογραφή για το χειρουργείο και τη συγκατάθεση του άμα κάτι δε πήγαινε καλά να διάλεγε εμένα αντί το μικρό.Και πάλι ένα όχι ακούστηκε απο το στόμα μου και της είπα πως θα κοιτάξει πρώτα το μωρό.Σε 5 λεπτά είμασταν ήδη στα φώτα του χειρουργείου.Αναισθησιολόγοι,νεογνολόγοι,μαίες,χειρούργοί ήταν όλοι εκεί.3 ώρες κράτησε το χειρουργείο.Η κοιλιά μου είχε ανοίξει απο μόνη της.Παντού αίματα και φωνές γιατρών.Άρχισα να τρέμω και να να πέφτω σε πανικό.Ο αναισθησιολόγος προσπαθούσε να με ηρεμήσει με τα σπαστά ελληνικά του,διότι ήταν Ρώσσος και έκτατος για κείνη τη μέρα.Ξαφνικά είδα να βγάζουν το μωρό.Η γιατρός μου ούτε καν το κοίταξε.Ήταν πάνω απο τη κοιλιά μου και προσπαθούσε να σταματήσει την αιμοραγία.Το μωρό όμως δεν ακουγόταν...ανεπάλληλες προσπάθειες πάνω σ' ένα τόσο μοικρό πλασματάκι για τη πρώτη του κραυγούλα.Το βλέμμα μου καρφωμένο εκεί,όσο μπορούσα να δω γιατί με εμπόδιζαν να καταλάβω τη κρισιμότητα της στιγμής.Και να που τα κατάφεραν.Η πρώτη κραυγούλα βγήκε.Όλοι οι γιατροί δάκρυσαν και φώναζαν ..ναι ζεί!.. ο νεογνολόγος συμπλήρωνε κάτι χαρτιά και ζήτησε ώρα και μέρα για να τη καταγράψει.Τότε μιά μαία φώναξε δυνατά.-21 Νοεμβρίου είναι ρε παιδιά,γιορτάζουμε τα Εισόδια της Παναγίας σήμερα!
Και βέβαια ήταν μαζί μου εκείνο το πρωί...όπως ακριβώς μου το υποσχέθηκε!!!
Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία του Πασχαλάκη μου...και όσοι λένε πως τον έχω περισσότερη αδυναμία,ας αναλογιστούν τί αγώνα πέρασα για να τον δώ,να τον ακούσω ,να τον αγκαλιάσω.Δεν είναι αδυναμία,απλά τον πονάω λίγο περισσότερο γιατί πήγα να τον χάσω μεσα απο τα χέρια μου!!!
Χρόνια Πολλά Άγγελέ μου!!!
